Dzwonnica św. Marka

Stoi wolno, nieco wysunięta do przodu względem Bazyliki świętego Marka. Jest to potężna budowla wykonana z cegły, o podstawie kwadratowej, prosta i wytworna w linii, o wysokości 98 m. U dołu romańska, wyżej renesansowa. Loggia górna, mieszcząca dzwony, jest zrobiona z białego kamienia istriańskiego. Nad loggią wznosi się sześcian z cegieł ozdobiony lwem św. Marka i symbolem sprawiedliwości. Szczyt w formie piramidy jest wyłożony płytkami miedzianymi i zwieńczony pozłacaną figurą anioła. Wenecjanie są niesłychanie przywiązani do swojej wieży. Nazywają ją czule el paron de casa, co w dialekcie weneckim oznacza "pan domu".

Budowa wieży, rozpoczęta za panowania doży P. Tribuna w IX w., została dokończona przez doże V. Michiela II w XII w. Wskutek zniszczeń spowodowanych pożarami, trzęsieniem ziemi i uderzeniem pioruna, Campanile di S. Marco przeszła wiele restauracji, zachowując jednakże tę sama formę. Wielka rysa wzdłuż całej wysokości, która pozostała po uderzeniu pioruna w 1745 r., spowodowała 14 lipca 1902 r. runięcie wieży. Zasypała ona Loggettę
1 bok Biblioteki, szczęśliwie omijając Bazylikę. Wieżę odbudowano po 10 latach wg dawnego wzoru i odpowiednio wzmocniono wg proj. architektów Beltramiego i G, Moretti. Ze zniszczeń uratował się tylko jeden dzwon trotliera, pozostałe ufundował papież Pius X, były patriarcha Wenecji.

Dzwonnica nad centrum miasta
Dzwonnica nad centrum miasta
Wpływając na wody basenu św. Marka już z daleka zobaczymy Kampanilę. Jest ona wierną repliką wieży, która zawaliła się w 1902 r. Na szczyt dzwonnicy

W czasach Republiki dzwonnica pełniła funkcję latarni morskiej. W nocy na jej szczycie rozniecano ogień. W dzień punktem orientacyjnym dla statków była złota figura anioła, jasno błyszcząca w słońcu. Z okien loggii strażnicy obserwowali sytuacje na morzu, aby w porę ostrzec o zbliżaniu się statków nieprzyjacielskich. Również dziś ze względu na swą wysokość, dzwonnica służy statkom za punkt odniesienia przy nawigacji w Zatoce Weneckiej. Dzwony umieszczone na wieży nie tylko wzywały lud do modlitwy i ogłaszały ważne wydarzenia, ale regulowały codzienny rytm życia miejskiego. Każdy z pięciu dzwonów miał określone brzmienie i nazwę. Potężny Marangona dawał znak rozpoczęcia i zakończenia pracy stolarzy (marangoni), Nona ogłaszał południe, Pregadi wzywał senatorów na posiedzenia, dźwięk dzwonu Renghiera oznaczał rozpoczęcie egzekucji, Trottiera czas zbliżającego się posiedzenia Wielkiej Rady. Na jego dźwięk szlachta puszczała w kłus (trotto) muły, żeby zdążyć do pałacu.
W 1609 r. w loggii dzwonnicy sławny astronom i fizyk włoski Galileusz zademonstrował doży i Signorii Weneckiej wynalezioną przez siebie lunetę.

Wjazd na wieżę windą lub pieszo schodami. Ze szczytu roztacza się wspaniała panorama Wenecji i laguny, szczególnie piękna o zachodzie słońca. Za wyspą Lido rozciąga się otwarte morze. Przy dobrej widoczności od strony północnej widać szczyty Alp Weneckich (Prealpi). Zaleca się rozłożyć przed sobą mapę miasta i laguny, żeby zidentyfikować obiekty.







Forum wypowiedzi:

  • tomek tomek

    Wieża robi wrażenie, jest naprawdę duża i co dziwne stoi prosto w przeciwieństwie do inych tego typu budowli któwe zazwyczaj widać jak swoją przywo

© 2010-2017
sql: 3 time: 0.023636102676392 sec