Pałac Dożów

Zwany Palazzo Ducale, to wspaniała siedziba dożów i najwyższych organów władzy Republiki wyraża przepych i potęgę a jednocześnie stanowi wspaniałe arcydzieło weneckiego gotyku. Placyk Św. Marka z widokiem na wyspę Św. Jerzego i potęgę Serenissimy, a jednocześnie stanowi najwybitniejsze arcydzieło gotyku weneckiego.

Oryginalne wnętrza tworzą unikalną pinakotekę, gromadzącą wybitne dzieła najlepszych malarzy szkoły weneckiej, które zostały wykonane specjalnie dla tych pomieszczeń. Pierwszy zamek dożów powstał w 814 r., kiedy władze laguny przeniosły się z Malamocco na bardziej obronną wyspę Rialto, w obawie przed inwazja Karolingów. Miał on charakter twierdzy z wieżami i fosą. W ciągu następnych wieków był wielokrotnie niszczony przez pożary i odbudowywany.

Pałac Dożów przy wejściu na Plac Św Marka
Pałac Dożów przy wejściu na Plac Św Marka
Dwie fasady Pałacu Dożów, ta od Mola i ta od Piazzety, zachowują ten sam trójkondygnacyjny układ. Głądka bryła fasady spoczywa na na ażurowejpodstawie, co

Gośćmi zamku byli cesarze: Otton III, Henryk V i Fryderyk I Barbarossa. Wraz ze wzrostem potęgi i znaczenia Republiki Weneckiej oraz poczuciem pełnego bezpieczeństwa na morzu i lądzie, zamek został w XIV-XV w. gruntownie przebudowany i przekształcony w okazałą rezydencję dożów, tracąc charakter obronny. Najpierw powstała fasada od strony Mola (1309) wg projektu F. Calendaria, później od strony placyku Św. Marka. Ta ostatnia przeszła gruntowną przebudowę wg wzoru fasady południowej, w latach 1424-44 pod kierunkiem P. Lambertiego. W międzyczasie loggie otrzymały wystrój gotycki z ażurowym zakończeniem luków, co nadało budowli niezwykłą lekkość i subtelność. Pod koniec XV w. architekt A. Rizzo zaprojektował piękną renesansową fasadę od strony dziedzińca i monumentalne Schody Gigantów. Oskarżony o sprzeniewierzenie grosza publicznego (12 000 dukatów) uciekł do Ceseny. Prace kontynuowali P. Lombardo, później G. Spavento i Scarpagnino, którzy zakończyli budowę w 1549 r.

Dwa wielkie pożary w 1574 i 1577 r. zniszczyły poważnie najbardziej reprezentacyjne sale Pałacu. Gruntowną restaurację powierzono Antonio da Ponte, który przywrócił wnętrzom poprzednią świetność. Wieki następne służyły upiększaniu wnętrz i dekoracji dziedzińca.

Po upadku Republiki w 1797 roku Pałac przeszedł inwazje wzburzonego ludu, który usunął symbole władzy i zniszczył większość mebli respektując jednakże obrazy i dzieła sztuki. Potem był siedzibą władz francuskich i austriackich. Po walkach wolnościowych w okresie Wiosny Ludów i o niepodległość Włoch (Risorgimento Italiano) oraz w wyniku przeprowadzonego plebiscytu w 1866 r. z balkonu nad Piazzetta zostało proklamowane zjednoczenie Wenecji z Włochami. Dziś Pałac Dożów stanowi cenny obiekt zabytkowy, dumę miasta i jego mieszkańców. Dzięki swej niezwykle pięknej architekturze i bogactwu artystycznemu przyciąga tłumy turystów z całego świata.

Architektura Pałacu oraz kompozycje dekoracji zewnętrznych i wewnętrznych zostały opracowane przez specjalną komisję, złożoną z wybitnych architektów, historyków i uczonych, powołaną przez władze Republiki, aby znaleźć jak najlepsze formy wyrazu dla oddania potęgi, bogactwa i przepychu dumnej Serenissimy. Komisja ustaliła tematykę obrazów i rzeźb, mających sławić triumfy i cnoty Królowej Adriatyku. Oryginalna koncepcja architektoniczna Pałacu, finezja dekoracji zewnętrznej i harmonia barw materiałów użytych do budowy pozostają w zachwycającej zgodzie z otaczającym kolorytem i atmosferą laguny. Dwie fasady główne, od Mola i Piazzetty, powtarzają ten sam układ trój kondygnacyjny, w którym górna, gładka bryła spoczywa na delikatnej, ażurowej podstawie, nadając całej budowli niezwykłą lekkość. Portyk dolny wspiera się na masywnych kolumnach zagłębionych w ziemi. Nad nim wznosi się loggia o kolumienkach smukłych, tworzących ostre łuki z ażurowym zakończeniem.

Część najwyższa, gładka, wyłożona płytami białego, szarego i różowego marmuru, w kształcie rombów, ozdobiona jest szerokimi oknami gotyckimi i 2 wspaniałymi balkonami. Szczyt Pałacu zdobi charakterystyczna marmurowa koronka wenecko-bizantyńska. Jeśli do tego dodamy bogatą dekorację kapiteli, narożników i balkonów, trudno nie dostrzec, że Pałac Dożów dorównuje pięknością Bazylice Św. Marka, aczkolwiek każda z budowli ma swój wyraźnie odrębny, indywidualny styl i charakter.

Fasada południowa, wcześniejsza, rozciągająca się wzdłuż Mola, wsparta jest na 17 arkadach. Ponad loggią znajduje się 6 dużych okien gotyckich i małe okrągłe czterolistne. Pośrodku ściany - wielki balkon, bogato ozdobiony rzeźbami, dzieło Dalie Masegne (1404) z figurą Wenecji na szczycie, dłuta A.Vittorii. Kapitele portyków tworzą wspaniały cykl rzeźb alegorycznych, przedstawiających cnoty i nałogi ludzkie, rzemiosła i różne dziedziny sztuki, sławnych mędrców, władców i uczonych, postacie biblijne, symbole planet i figury zwierząt. Wykonali je kamieniarze lombardzcy i toskańscy z XIV i XV w., którzy pracowali pod kierunkiem P.Lambertiego. Narożniki pierwszej kondygnacji zdobią dwie cenne rzeźby mistrzów lombardzkich: Pijany Noe oraz Adam i Ewa, symbole boskiej sprawiedliwości. W narożnikach loggii umieszczone są figury archaniołów Gabriela, Michała i Rafaela, symbolizujących handel, wojnę i pokój.

Fasada wschodnia (od strony kanału pałacowego) utrzymana jest w stylu renesansowym z bogatą dekoracją marmurową. Stąd widoczny jest Most Westchnień (Ponte dei Soapiri) łączący pałac z więzieniem proj. A. Contina (XVII w.). Zdobi go płaskorzeźba z figurą Sprawiedliwości i herb doży M. Grimaniego. U dołu dekoracja z masek. Tym mostem prowadzono więźniów przed oblicze Inkwizytorów Państwowych. Nazwę swą wywodzi od smutnych westchnień (sospiri), jakie wydawali więźniowie spoglądający ostatni raz na Wenecję.

Fasada zachodnia ciągnie się wzdłuż Piazzetty. Układ kondygnacji jest taki jak w fasadzie południowej. Pośrodku wspaniały balkon zbudowany w 1536 r. Wśród licznych rzeźb na uwagę zasługują; posąg doży A. Grittiego przed lwem Św. Marka, U. Bottassy i statua Sprawiedliwości na szczycie, A. Vittorii. Pod 9 łukiem loggii odczytywano wyroki śmierci. Kapitele portyków zdobią figury symboliczne stanowiące interesujący cykl ikonograficzny. Na rogu od strony Bazyliki kapitel zwany Giustizia z rzeźbami wyobrażającymi sprawiedliwych władców: Mojżesza, Numę Pompiliusza, Trajana oraz Arystotelesa i Scypiona, dłuta P. Lambertiego.







Forum wypowiedzi:

  • tomek tomek

    Trochę dziwna to nazwa do której do dziś ciężko mi przywyknąć ale co tam, wenecja i tak jest piękna

© 2010-2017
sql: 3 time: 0.019296884536743 sec