Zabytki Wenecji

Na wschodnim brzegu Canal Grande, w sestiere San Marco skupia się większość głównych zabytków i w konsekwencji jest to najdroższa i najbardziej zatłoczona dzielnica w mieście. Od wschodu graniczy z nią Castello, a na północy Cannaregio, które im dalej od centrum, tym w większym stopniu stają się dzielnicami mieszkalnymi, nabierając coraz spokojniejszego charakteru i biedniejszego wyglądu. Największą z sestieri po drugiej stronie Canal Grande jest Dorsoduro, które ciągnie się od wytwornej dzielnicy na krańcu południowym do doków na zachodzie. Santa Croce (nazwa pochodzi od zlikwidowanego już kościoła) rozciąga się wzdłuż brzegu Canal Grande od Piazzale Roma prawie do Rialto, gdzie graniczy z najbardziej elegancką i prężną handlowo dzielnicą po tej stronie kanału, San Polo. Ca' da Mosto W tej rezydencji z XIII w. w stylu wenecko-bizantyńskim urodził się Alvise da Mosto (1432-88), który przepłynął wzdłuż wybrzeży Afryki aż do Wysp Zielonego Przylądka. Od XVI do XVIII w. mieścił się tu najwytworniejszy hotel w mieście, Leon Bianco. Fondaco dei Tedeschi Pałac, wzniesiony w XIII w. jako siedziba kupców niemieckich, którzy składowali tu swoje towary, został odbudowany (1505-08) po pożarze przez Giorgia Spavento i Scarpa-gnina. Fasada od strony Canal Grandę, którą zdobiły niegdyś freski Giorgiona i Tycjana posiada, co typowe dla architektury weneckich składów, piękny portyk w przyziemiu. Obecnie mieści się tu poczta. Palazzo Loredan Pałac w stylu wenecko-bizantyńskim, również wzniesiony jako skład, zachował w części pierwotny portyk i okna wychodzące na loggię. We wnętrzu oraz w pobliskim Palazzo Far-setti urzędują władze miasta. Palazzo Lando Corner Spinelli Ten renesansowy pałac został wzniesiony około 1490 r. z białego kamienia istryjskiego, najprawdopodobniej przez Maura Codussiego. Palazzi Mocenigo To cztery sąsiadujące z sobą pałace. Pierwszy, z widocznymi dwoma marmurowymi kartuszami, pochodzi z 1579 r., kiedy to odbudowano go według projektu przypisywanego Alessandrowi Vittoria. Drugi i trzeci, identyczne, powstały pod koniec XVI w., natomiast czwarty, nazywany Casa Vecchia to gotycki budynek, przebudowany w 1 pot. XVII w. przez Francesco Contina. W pałacach mieszkali m.in. Giordano Bruno (1548-1600) i Lord Byron (1788-1824), który tu zaczął pisać Don Juana. W zwyczaju angielskiego donżuana były pływackie wycieczki po wodach kanału. By upamiętnić sportowe wyczyny Byrona, który pewnego razu miał pokonać wpław drogę od Lido do pałacu, od 1949 r. rozgrywany jest Puchar Byrona. Palazzo Grassi Ta już prawie neoklasycystyczna budowla została wzniesiona w XVIII w. przez Giorgia Massari, któremu przypadł w ten sposób zaszczyt podpisania się pod ostatnim wielkim pałacem powstałym w Wenecji przed upadkiem Republiki. Wewnątrz kryje wspaniały kolumnowy dziedziniec i klatkę schodową z freskami Alessandra Longhi (1733-1813) oraz sale, które zdobią malowidła Jacopo Guarany (1720-1808) i Fabia Canal (1703-67). Obecnie Palazzo Grassi jest własnością Fondazione Pinault, z której inicjatywy wnętrza na nowo zaaranżował japoński architekt Tadao Ando. Ponte de MAccademia Wenecja aż do 1854 r. musiała czekać, by poza Rialto przerzucono nad Canal Grandę dwa inne mosty. Pierwsza stalowa konstrukcja w tym miejscu okazała się zbyt nisko zawieszona, by przepuścić vaporetti. Z braku funduszy w 1932 r. zbudowano prowizoryczny most drewniany, którego kopią jest most obecny. Palazzo Cavalli Franchetti Początki patacu, którego szlachetna fasada odbija się w wodach Canal Grandę, sięgają XV stulecia. Pod koniec XIX w. przebudowany został przez Camilla Boito, brata kompozytora Arriga. Palazzo Corner delia Ca' Granda Służący obecnie jako siedziba prefektury policji renesanowy pałac jest dziełem Sansovina (1486-1570), który zaprojektował go dla rodziny Katarzyny Cornaro, królowej Cypru. Ponte degliScalzi Most wzniesiony w 1858 r. przez inżyniera (Neville), który był również autorem pierwszego Ponte dell'Accademia. Zrekonstruowany w 1934 r. S. Simeon Piccolo To pierwsza budowla, na którą pada wzrok po wyjściu z dworca. Wzniesiony na planie koła kościół wyróżniają koryncki portyk, do którego prowadzą długie schody, oraz wielka zielonkawa kopuła. Jest dziełem Scalfarotta (ok. 1700-64), którego zainspirowała architektura Palladia (1508-80) i Longheny (1598-1682). Fondaco dei Turchi Obecny wygląd jest zasługą renowacji przeprowadzonej w 2. poł. XIX w. Pierwotnie (XIII w.) był to dom-skład w stylu wenecko-bizantyńskim. W latach 1621 -1838 użytkowany był przez tureckich kupców, stąd nazwa. Dziś mieści się tu Muzeum Historii Naturalnej. Fondaco del Megio Tę budowlę z XV w. łatwo rozpoznać po surowej fasadzie z cegły, przeprutej malutkim oknami. Fondaco del Megio, stary spichlerz, służył do magazynowania prosa (stąd nazwa) i innych zbóż. Ca' Corner delia Regina Dzieło Domenica Rossi (1678-1742) wznosi się na charakterystycznym boniowanym cokole. Mieści się tu Archiwum Historyczne Sztuki Współczesnej. Pescheria Pod arkadami portyku tej neogotyckiej budowli z początku XXw. codziennie odbywa się targ rybny. Fabbriche Nuove Niewyróżniająca się budowla w zakrzywieniu Canal Grandę jest dziełem Sansovina (1486-1570). Za arkadowym podcieniem mieściły się magazyny. Była to siedziba sądu rozstrzygającego spory handlowe. Palazzo dei Camerlenghi W tym renesansowym pałacu tuż przy moście, projektu Guglielma dei Grigi, zwanego Bergamasco (notowany w Wenecji w latach 1515-30) urzędowali podskarbi (wł. camerlenghi) którzy czuwali nad finansami państwa. Budynek na planie pięciokąta wyróżniają wysokie okna i festonowe fryzy. Palazzo Balbi Pałac przypisywany Alessandro Vittoria (1525-ok.1600). Środkową część fasady na wy; szych kondygnacjach wyznaczają potrójne arkady. Szczególną uwagę zwracają dwa wie I kie kartusze herbowe i obeliski na dachu. Ca' Foscari Położony u wylotu odnogi o tej samej nazwie, Ca' Foscari zwraca ku Canal Grandę sw wspaniałą, idealnie symetryczną fasadę. Pierwsza budowla z XIV w. została przebudowa na i przesunięta nieco w stronę kanału w połowie XV w. Tej rekonstrukcji zawdzięcza sw, późnogotycką architekturę w połączeniu z pierwszymi renesansowymi detalami, jak mar murowa płaskorzeźba ponad oknami drugiej kondygnacji. Dziś jest główną siedzibą uni wersytetu. Palazzo Moro Pałac powstały w XVI w. o ascetycznej surowej fasadzie znajduje się nieco za przystań kiem Ca' Rezzonico. Była to rezydencja rodziny Morich. Jednemu z jej członków przytrafi ta się małżeńska tragedia, która zainspirowała Shakespeare'a do napisania Otella. Moro t< po włosku osoba ciemnowłosa, ale również Murzyn - dlatego zapewne angielski drama topisarz uczynił swego bohatera czarnoskórym. Palazzo Barbarigo Mozaiki zdobiące fasadę z przedstawieniem Karola V w pracowni Tycjana oraz Henryka W, króla Francji, w Murano, powstały z inicjatywy Compagnia Venezia e Murano, produkującej szkło i mozaiki, której zawdzięczamy dziewiętnastowieczną renowację tego renesansowego pałacu. Palazzo Venier dei Leoni By wyobrazić sobie, jak mógł wyglądać ten pałac w myślach Lorenzo Boschettiego, który zaprojektował go w 1749 r., potrzebna jest duża dawka fantazji, albo wizyta w Museo Correr, gdzie przechowywane jest jego modello. Nad kanałem podziwiać możemy jedynie ooniowany parter. Rodzina Venierów, popadłszy w finansowe tarapaty, zmuszona była przerwać budowę. Ów ród weneckich patrycjuszy miał podobno trzymać w ogrodzie Iwa, czemu pałac zawdzięcza swą nazwę. Równie dobrze mogła się ona wziąć od lwich głów zdobiących cokół. Tu mieści się Kolekcja Peggy Guggenheim. Ca' Dario Ten niewielki pałac z wyszukaną dekoracją z kolorowego marmuru pochodzi z końca XV w. Wzniesiony przez Lombardich dla Giovanniego Dario, sekretarza Senatu Republiki na dworze sułtana. W ostatnim czasie zyskał złą sławę dzięki tragicznej śmierci kilku koejnych właścicieli. Palazzo Salviati Podobnie jak Palazzo Barbarigo, Palazzo Salviati, powstały w XIX w. i mieszczący pracownię szklarską o tej samej nazwie, wyróżnia się mozaikową dekoracją fasady.

Album Zabytki Wenecji zawiera 158 zdjęć
strona 1 z 10