Lido

Lido jest najbliższą z wysp dzielących lagunę od otwartego morza (odległa od Wenecji 1,5 km, długość -12 km, szerokość - od 300-1000 m). Lido jest znane nie tylko we Włoszech, ale w całym świecie, jako ekskluzywny kurort doskonale przygotowany do obsługi dużej masy turystów dzięki gęstej sieci hoteli wszystkich kategorii. Od czerwca do września trwa tzw "złoty okres" dla wyspy, kiedy tysiące gości z całego świata zapełniają 5-kilometrową plażę, miejsca wypoczynku i rozrywki. W zimie pustoszeje i staje się cichą,spokojna dzielnicą podmiejską Wenecji. Kiedyś Lido pełniło funkcje strategiczne.

W czasie sezonu letniego Lido jest miejscem wielu atrakcyjnych imprez: koncertów, przedstawień, widowisk nocnych, imprez wodnych, zabaw; miłośnicy hazardu mogą korzystać z eleganckiego Casino Municipale, wyposażonego luksusowo, z salami klubowymi, restauracją, teatrem itp. Obok znajduje się Pałac Kina (Palazzo del Cinema), w którym corocznie, w sierpniu, odbywa się Międzynarodowy Przegląd Sztuki Filmowej, zwany Festiwalem Weneckim, zaliczany do najważniejszych imprez światowych w tej dziedzinie. Za placem, po lewej stronie rozległy gmach Excelsior Palące Hotel, budynek w stylu mauretańskim, jeden z najbardziej luksusowych hoteli w Europie. Dalej, wzdłuż cienistych alej i uliczek wille i pensjonaty o pięknej archiekturze.

Ospedale al Mare jest instytutem lecznictwa morskiego, stosującym kąpiele w podgrzewanej wodzie morskiej, kąpiele piaskowe, inhalacje i fizjoterapię. Jako uzdrowisko Lido było już znane od 1857 r. Klimat Lido jest polecany osobom wyczerpanym nerwowo oraz chorym na reumatyzm. Nasłonecznienie w lipcu i sierpniu
- 310 godz. miesięcznie. Plaża jest piaszczysta, średnia temperatura piasku w lipcu
- 47°C; morze płytkie, a woda niezwykle czysta.
- Średnia temperatura wody w lipcu i sierpniu 26°C.

Naprzeciw Porto di Lido, od strony laguny, znajduje się sola delie Vignole wyspa, na brzegu której widać ruiny Fortu S. Andre a, arcydzieła architektury wojennej, zbudowanego w XVI w. wg proj. M. Sanmichc-lego z wielkich głazów kamienia istriańskiego. Stąd po raz ostatni grzmiały armaty Serenissimy w 1797 r., stawiając opór wejściu do portu francuskiego statku „La Libera-teur". Był to ostatni akt siły ginącej Republiki Weneckiej.