Zwiedzanie

Z lotu ptaka miasto ma kształt ryby przeciętej ogromną, odwróconą literą S, uformowaną przez Kanał Grandę. Najstarszą część stanowi strefa wokół mostu Rialto, gdzie na początku IX w. przeniosły się władze laguny. Tu na wysokim brzegu powstało pierwsze skupisko miejskie Citta di Rialto, które wkrótce przyjęło nazwę Venezia. Wenecjanie przeprowadzili najpierw wielkie roboty ziemne, przystosowując istniejący teren do potrzeb przyszłego miasta. Wykopano sieć kanałów, a ziemia z nich została zużyta do podwyższenia i wzmocnienia terenu. W ten sposób zbudowano Kanał Grandę i liczne mniejsze kanały.

Turyści, dla których Wenecja jest tylko jednym z punktów programu wycieczki po Włoszech, w związku z czym mogą poświęcić na zwiedzanie jeden lub dwa dni, powinni skoncentrować się na trasach I i II, obejmujących Kanał Grandę oraz centrum historyczne miasta z placem Św. Marka, Bazyliką i Pałacem Dożów. Spędzając dwa dni w Wenecji jej zwiedzanie można dość efektywnie rozplanować np. w taki sposób:

Zaułki Wenecji
Zaułki Wenecji
Najlepszym sposobem na zwiedzanie Wenecji jest zgubienie się w jej zaułkach. Nie ma nic przyjemniejszego niż smucie się uliczkami bez konkretnego celu. Rozglądając się wokół

DZIEŃ 1
Dojazd do przystani S. Toma, zwiedzenie kościoła S. Maria Gloriosa dei Frań z grobowcami dożów i arcydziełem Tycjana Wniebowzięcie M. Boskiej oraz pobliskiej Scuoli di S. Rocco z cyklem 56 płócien J. Tintoretta. Następnie dopłynąć tramwajem wodnym Kanałem Grandę do placu Św. Marka. Po południu wizyta w Bazylice Św. Marka i Pałacu Dożów. Wieczorem spacer po Riva degli Schiavoni.

DZIEŃ 2
Dojazd do przystanku Ponte deli' Accademia i zwiedzenie Galerii Akademii, zawierającej najbogatsze zbiory malarstwa weneckiego z dziełami Bełlinich, Carpaccia, Giorgiona, Tycjana, Tintoretta, Veronesa i wielu innych mistrzów. Następnie dojazd do placu Św. Marka i wjazd windą na dzwonnicę, Campanile (100 m), skąd roztacza się wspaniała panorama Wenecji (najpiękniejszy widok o zachodzie słońca). Po południu z wybrzeża Rwa degli Schiavoni przejazd stateczkiem na Lido i zwiedzanie wyspy lub wycieczka do Burano i Torcello.

Brzegi kanałów łączy ok. 400 mostów. Kiedyś budowano mosty wyłącznie drewniane i płaskie, po których można było przejechać konno. Od 1486 r. rozpoczęto budowę mostów murowanych, najczęściej w formie łuku ze stopniami, ozdobionego poręczą lub balustradą. Z mostów drewnianych, oryginalnych, zachowało się zaledwie kilka, m.in. Ponte di San Pietro di Castello, Ponte del Tabbazia delia Misericordia i Ponte di San Alvise. Mosty żelazne pojawiły się w XIX w. za czasów austriackich. W czasach Republiki istniał specjalny urząd miejski Proweditori di Comun, sprawujący nadzór nad stanem ulic i mostów. Do najbardziej znanych mostów należą: Ponte Rialto najstarszy na Canal Grandę, Ponte dei Sospiri, łączący Pałac Dożów z więzieniem oraz Ponte de la Pagia na Riva degli Schiavoni. Do znanych należy również Ponte dei Pugni przy kościele San Barnaba. Wywodzi on swą nazwę od walk na kije, a później na pięści (pugne), jakie odbywały się tu tradycyjnie między mieszkańcami dzielnicy Castello i Dorsoduro. W XVIII w. obyczaj ten został zniesiony ze względu na śmiertelne przypadki zdarzające się w czasie bójek. Walki na pięści odbywały się również na innych mostach Wenecji, jak Ponte di Santa Fosca i Ponte de la Guerra na Rio San Giuliano.

Uliczki weneckie są zazwyczaj bardzo wąskie, nieraz z trudnością pozwalają minąć się dwóm osobom, ponadto kręte, długie i ciemne, często zasłonięte wystającymi wspornikami górnych pięter domów. Do dziś przetrwały dawne określenia uliczek, które w dialekcie weneckim noszą nazwy: calle, ruga, lista, salizzada, fondamenta ruga oznaczała kiedyś ulicę ze sklepami, salizzada drogę brukowaną (ulice zaczęto brukować w XVII w.), a fondamenta ulicę biegnącą brzegiem kanału.

Również place weneckie noszą nazwy odmienne od przyjętych. Określenia piazza używa się jedynie do placu Św. Marka i przyległych doń placyków oraz placu Roma. Pozostałe zachowały stare brzmienie weneckie campo lub campiello, to ostatnie dla oznaczenia małych placyków, jakich pełno w Wenecji. Campa i campiella weneckie pełne były gwaru, ruchu i uroku. Ich wdzięk i atmosferę utrwalił Carlo Goldoni w swojej komedii p.t. Campiello, Kilkoma słowami warto opisać pałace weneckie, które w odróżnieniu od budowli innych miast tej epoki nie miały charakteru zamków czy fortec, lecz wspaniałych, luksusowych rezydencji magnackich. Prawie nie spotykane są wieże obronne, nawet w Pałacu Dożów. Fakt ten wiązał się z poczuciem całkowitego bezpieczeństwa obywateli arystokratycznej Republiki Weneckiej, która panowała niepodzielnie na Adriatyku i nie obawiała się zagrożenia od strony lądu. Główną cechą charakterystyczną domów i pałaców weneckich jest ich lekkość, którą zawdzięczają ażurowym loggiom i oknom wielodzielnym. Ozdobą wielu domów, a szczególnie dziedzińców pałacowych są schody (scala) zewnętrzne otoczone balustradą lub arkadami, prowadzące do loggii lub na taras. Spośród najbardziej pięknych i znanych wymienić należy schody w pałacu Ca' d'Oro i Scalę Bovolo w Pałacu Contarini. Innym elementem dekoracyjnym typowego dziedzińca są małe studzienki rzeźbione w marmurze lub brązie, które z czasem stały się również akcentem artystycznym placów, jak np. vera da pozzo przy bazylice Ss. Giovanni e Paolo, na dziedzińcu Pałacu Dożów i Ca' d'Oro.







Forum wypowiedzi:

  • kaśka kaśka

    Czy zwiedzanie tych przepięknych zabytków Wenecji wiąze się z jakimis kosztami? Wiadomo na zewnątrz można pospacerować i poglądać ale czy wchodząc do środka trzeba coś płacić, jakiś bilet dla turysty? A może są bilety np. dniowe na zwiedzanie wszystkiego? Drogie jest zwiedzanie np. Dzwonicy albo pałacu dożów?

© 2010-2017
sql: 3 time: 0.017159938812256 sec